Z życia taty — fatherhood without the BS
Nie jestem tatą, który krzyczy ani gubi się w pracy. Jestem tatą, który w ciszy martwi się zanim cokolwiek się stanie. I długo myślałem, że to tylko moja przypadłość — aż okazało się, że mamy na to nazwę.
Read more →Chcesz, żeby syn umiał mówić o tym, co czuje – ale boisz się, że go przy tym rozmiękczysz? Ja też się bałem. I długo robiłem to źle. Oto czego się nauczyłem.
Read more →W 2026 roku coraz głośniej mówi się o ojcu jako figurze emocjonalnej — nie tylko tym od dyscypliny i naprawiania rowerów. Długo myślałem, że moim zadaniem jest być skałą. Okazało się, że dzieci potrzebują czegoś zupełnie innego.
Read more →Przez lata robiłem za Kubę rzeczy, które on spokojnie mógł zrobić sam. Myślałem, że pomagam. W rzeczywistości odbierałem mu szansę na naukę. Oto jak to w końcu zmieniłem – i co z tego wynikło.
Read more →Mówią, że nadopiekuńczość to problem mam. Nieprawda — siedzę wieczorami i wyobrażam sobie rzeczy, które jeszcze się nie wydarzyły. I zastanawiam się, czy to mnie chroni, czy powoli zjada.
Read more →Szpital to jedno z tych miejsc, które potrafią wytrącić z równowagi nawet dorosłego. Co dopiero małe dziecko. Byłem tam z moim synem i szczerze mówiąc – sam musiałem walczyć ze swoim strachem, żeby móc być jego podporą. Mam kilka rzeczy, które naprawdę pomogły.
Read more →Przez lata myślałem, że moja rola to głównie "ogarniać" — dowieźć, nakarmić, nie zgubić. Ale ostatnio coraz częściej łapię się na tym, że moje emocje — te, które staram się ukrywać — moje dzieci czytają lepiej niż ja sam. I to mnie trochę przeraziło.
Read more →Pewnego dnia zobaczyłem w lustrze swojego ojca. Nie dosłownie – ale to, co zrobiłem chwilę wcześniej wobec syna, było żywcem wyjęte z mojego dzieciństwa. I właśnie wtedy coś we mnie pękło – ale w dobrym sensie.
Read more →