Tato, czy ty w ogóle czujesz? O ojcach i emocjach w 2026
Przez lata wmawiano nam, że tata to ten od naprawiania rowerów i wożenia na treningi. Ale dzieci potrzebują czegoś więcej — i w końcu zacząłem to rozumieć. Nie bez oporów.
Czytaj dalej →
Emocje
57 wpisów
Tato, czy u nas też będzie wojna? Co odpowiedzieć dziecku
Mój syn miał siedem lat, kiedy pierwszy raz zapytał mnie, czy bomby mogą spaść na nasz dom. Zamarłem. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Jeśli ty też stanąłeś kiedyś przed takim pytaniem – ten wpis jest dla ciebie.
Czytaj dalej →Tata, który czuje za dużo: lęk o dzieci w 2026 roku
Nie jestem tatą-helikopterem. Nie zakazuję jazdy na rowerze ani wspinaczki na drzewo. A jednak jest w mojej głowie coś, co nie daje spokoju — cicha obawa, że "czuję" kiedy coś się wydarzy. I to się sprawdza. Czy jesteście tylko mną?
Czytaj dalej →Tata jako bezpieczna przystań. Czy naprawdę nią jestem?
Coraz więcej mówi się o ojcu jako głównej figurze emocjonalnej w domu — kimś, kto nie tylko "pomaga mamie", ale naprawdę trzyma dziecko w środku. Zastanawiam się, czy ja to robię. I czy robię to dobrze.
Czytaj dalej →Tata, który czuje za dużo — lęk o dzieci w erze nadopiekuńczości
Mówią, że nadopiekuńczy rodzic to ten, który nie puszcza dziecka na plac zabaw. Ale co z tatą, który puszcza — a i tak w głowie odgrywa każdy możliwy scenariusz? O lęku antycypacyjnym i o tym, jak nauczyłem się z nim żyć, nie dając mu kraść mi chwil z dziećmi.
Czytaj dalej →Tata, który czuje za dużo — ojciec jako bufor emocjonalny
Coraz częściej słyszę, że ojciec ma być „bezpieczną bazą" dla dziecka. Tylko nikt nie mówi, co zrobić, gdy własne emocje zaczynają cię przerastać. Napisałem o tym szczerze — bo sam przez to przechodzę.
Czytaj dalej →Tato, czy czujesz się? Ojciec jako kotwica emocjonalna
Coraz więcej mówi się o tym, że tata to nie tylko "ten od zabawy" albo "drugi rodzic". W 2026 roku powoli dociera do nas, że dzieci potrzebują ojca jako prawdziwej kotwicy emocjonalnej — nie tylko silnego, ale i czującego. Czy ja sam to ogarniam? Szczerze: jeszcze się uczę.
Czytaj dalej →Tata, który czuje za dużo: lęk o dzieci, którego nie widać
Nie jestem tatą, który krzyczy ani gubi się w pracy. Jestem tatą, który w ciszy martwi się zanim cokolwiek się stanie. I długo myślałem, że to tylko moja przypadłość — aż okazało się, że mamy na to nazwę.
Czytaj dalej →